Χείλη γλυκά, χείλη αγαπημένα..

Χείλη γλυκά, χείλη αγαπημένα, γραμμές κι επιθυμίες ζωής,
χείλη τραγανά και ζουμερά, κεράσια του καλοκαιριού,
χείλη που γερνάτε, ωριμάζετε, αδειάζετε
αλλά γεμάτα αναμνήσεις, τη δροσιά δεν χάνετε..

Σαν το Αιγαίο θάστε πάντα γαλανά, μνήμες και θύμησες
ζωής που δεν τέλειωσε και δεν θα τελειώσει ποτέ.
Σαν την ελιά που όσα χρόνια και αν περάσουν,
ο καρπός της δίνει νοστιμιά που δεν υπάρχει αλλού στη φύση.

Πολλοί λένε πως η ηλικία φαίνεται στα χέρια. Πανάδες και λεκέδες που φέρνει ο χρόνος. Άλλοι λένε στο λαιμό. Ρυτίδες και δέρμα που χαλαρώνει.
Ο χρόνος δυστυχώς δαμάζει τα πάντα. Κορμί, αισθήματα, συναισθήματα. Τα κορμιά μας λυγίζουν, τα αισθήματα αμβλύνονται, τα συναισθήματα ξεθωριάζουν.
Τα δάχτυλα στραβώνουν και κομπιάζουν, αλλά τα χείλη;

Μικρές ρυτίδες κάνουν την εμφάνιση τους από πάνω, πολλές φορές το σχήμα διατηρείται, αλλά γίνονται άδεια, πλαδαρά, σαν τις ψυχές μας που αδειάζουν μέρα με τη μέρα. Νομίζω πως τα χείλη είναι αόρατα δεμένα με την ψυχή μας, με χρυσή κλωστή, εκεί φαίνεται το βιογραφικό του καθένα.

Μερικά χείλη όμως, όσο και να αλλάξουν, διατηρούν το μετείκασμα της νειότης, η μνήμη είναι πιο δυνατή απο το χρόνο, ποιός δεν θυμάται το πρώτο του φιλί; Ποιός δεν θυμάται την αίσθηση δυό ψυχών που αγγίζονται ανακαλύπτοντας πόντο πόντο την Νέα Γή της ηδονής;

Τραγούδια χιλιάδες.. στίχοι επίσης..