Μεγάλωσα δίπλα στη θάλασσα, γιαυτό και δεν ξεχνώ τον ωκεανό που μας χωριζει..
Αγνώστου (1962- )
Text or shortcode

Ποίηση

Ένα πρωϊνό στιχάκι..

Ήταν μια δύσκολη μέρα, που την ακολούθησε μια δυσκολότερη νύχτα.. Είχε καταφτάσει μια εντολή έξωσης για το μαγαζί, επειδή είμαστε 1,5-2 ενοίκια πίσω.. Έτρεχα όλο το μεσημέρι στα τηλέφωνα με τους δικηγόρους, το απόγευμα είχαμε […]

Read More

Στο σκοτάδι

Πολλές φορές, περπατάω τα βράδια στο σπίτι, μέσα στο σκοτάδι, στο απόλυτο σκοτάδι, εσκεμμένα. Προσπαθώ να μην πατήσω κάτι, από όλα αυτά που είναι ριγμένα στο πάτωμα, με μόνο όπλο τη μνήμη, τις αποθηκευμένες εικόνες […]

Read More

Η Μερέντα

Τα μάτια θολά, ίσως ναναι η αρρώστια, κεφάλι βαρυ, ανάμνηση γλυκειά.. Ψηλή, καλλίγραμμη, πατούσες δυνατά.. Λατίνα θεά, και έμεινα μόνος.. το σημαδάκι στα χείλη, σαν υπόλειμμα από μερέντα, ποιός δεν θέλει να το φάει;

Read More

Ο μέγας Μόνος

Ένα σιγοψιθύρισμα στ’ αυτί, στίχων μοναδικών και άγνωστων, μιάν αγκαλιά για να κρυφτείς και να κουρνιάσεις, πρώτη φορά τις αλήθειες σου να πείς και να ακούσεις, με μυρωδιά απλόχερα να θρέψεις τα σεντόνια, δεν ήταν […]

Read More