Ανοίγω τέρμα τα πανιά, στο απογεματινό αεράκι, βαδίζω σε μονοδρόμους, στο νού μου χαραγμένους, τους παραδείσους ψάχνοντας που δεν θα ξαναφτιάξω, έχοντας κόψει θαρρετά, λώρους του παρελθόντος, κολύμπι στα βαθειά νερά της κάθε Αλησμόνας. Καλή […]
Χείλη γλυκά, χείλη αγαπημένα, γραμμές κι επιθυμίες ζωής, χείλη τραγανά και ζουμερά, κεράσια του καλοκαιριού, χείλη που γερνάτε, ωριμάζετε, αδειάζετε αλλά γεμάτα αναμνήσεις, τη δροσιά δεν χάνετε.. Σαν το Αιγαίο θάστε πάντα γαλανά, μνήμες και […]
Από τότε που άρχισα να καπνίζω εφήυρα μιά νέα μονάδα χρόνου, το Τσιγάρο. Έκανα το πρώτο μου τσιγάρο, την πρώτη μέρα, στην πρώτη γυμνασίου. Από τότε δέθηκα με αυτό, όσο με τίποτε άλλο στον κόσμο. […]
Πρώτα από όλα διαφωνώ στη χρήση ελληνοποιημένων ξένων λέξεων στην ελληνική γλώσσα, γραπτή ή προφορική, ιδίως όταν υπάρχουν τόσο ωραίες ελληνικές λέξεις όπως “απόφθεγμα” (και πί και φί και θήτα και γάμα και μί, μαζί), […]
γραμμένο στις 6:22.. χωρίς γυαλιά. Γυμνός. κάθε ξημέρωμα στύβω τα μαξιλάρια. μονος. το μόνο που βγαίνει είναι ευχές. πότε-πότε και κάποιο άρωμα. τι να κάνεις όμως μόνον με ευχες; αρκούν; και όμως.. αρκούν.. για να […]
