Πότε σαν πουλάκι, πότε στα δεσμά, όλη η ζωή μου ένα ξάφνιασμα. Νοιώθω πιο δικό μου ό,τι έχασα κι όσα έχω δε μου κάνουν και τα ξέχασα. Κοίτα με στα μάτια, πάτα όπου πατώ, κράτα με καλά απόψε, μην αναληφθώ.
Μιχάλης Γκανάς (1944 - )
Text or shortcode

Blog

Θα ήθελα.. (αγανακτισμένοι)

Θα ήθελα περισσότερους απο 10-15.000 παρευρισκόμενους σε μιά πόλη του 1.2 εκατομμυρίου κατοίκων και 80.000 φοιτητών. Θα ήθελα να μην κλείσει ο δρόμος, ταλαιπωρώντας οδηγούς και επιβάτες λεωφορείων. Θα ήθελα να μην ακουστεί ο Εθνικός […]

Read More

Αγάπης, αγώνας, άγονος

Πόσες φορές δεν έχουμε αγωνιστεί να έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας; Άπειρες. Όταν τα καταφέρνουμε, αισθανόμαστε ότι μπορούμε να ελέγξουμε και τους γύρω μας. Όχι όλους, ίσως αυτούς που αγαπάμε ή νομίζουμε πως αγαπάμε, […]

Read More

Ρεμπέτικο (αλλουνού)

Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο, δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο. Πάντα αφελής και καλόπιστος, νόμιζα πως […]

Read More

Αγανακτισμένοι

Θα ήθελα να μην κλείσει ο δρόμος, ταλαιπωρώντας οδηγούς και επιβάτες λεωφορείων. Θα ήθελα να μην ακουστεί ο Εθνικός Ύμνος ή το Μακεδονία Ξακουστή. Θα ήθελα να πληροφορηθώ εκεί, αν θα ξαναγίνει, πότε και που, […]

Read More

Ένα παραμύθι..;

όταν αποφάσισα να εκτεθώ μέσω αυτού του ιστολογίου, ήθελα να αποφύγω αναδημοσιεύσεις. Σκεφτόμουνα πως όσο φτωχός και να είναι ο λόγος μου, είναι δικός μου και μόνον αυτόν θα εκθέσω. Δεν άντεξα όμως και θέλω […]

Read More