Εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;
Α. Β. 22/10/1944
Text or shortcode

Blog

είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια..

δύο διαφορετικά πλάνα.. Ήταν ξαπλωμένη δίπλα του, αποκαμωμένη, διαγώνια στο κρεβάτι. Την χάιδεψε με το βλέμμα του και ψιθύρισε.. -θάθελα να ήμουν δεκαπέντε χρόνια νεότερος… -γιατί; τον ρώτησε αυτή -για να μπορέσω να ζήσω δεκαπέντε […]

Read More

Σχέσεις ζωής..

Τελικά “με θέλει” το καλοκαίρι και ο Αύγουστος.. Στις 14 Αυγούστου του 1983, χτυπούσε το τηλέφωνο μου και μια άγνωστη φωνή μου έλεγε: “έχω ένα ζευγάρι παρωπίδες, τις θέλεις;”. Αφού μιλήσαμε αρκετές ώρες στο τηλέφωνο, […]

Read More

Αφιερώσεις..

Αφιερώσεις σε βιβλία.. στο ένα.. Κράτησε το με σεβασμό, με τα δυο σου χέρια, όπως κράτησε τον ποιητή η συνονόματη σου. Θα δημιουργήσει αμυχές και τραύματα, αλλά θα δώσει αφορμή για διαφορετικού είδους μελέτη. και […]

Read More

Κυνηγώντας τα άστρα..

Κάθε χρόνο στις 12 Αυγούστου περίπου, είναι η βροχή μετεωριτών στον αστερισμό του Περσέα, γνωστές και ως Περσείδες. Δεν έχω σκοπό να το αναλύσω παραπάνω, ψάχτε και λίγο στο google, η τροχιά της γής περνά […]

Read More