Σε μια οικογένεια, ζευγάρι ή έστω δυο συζούντες γκόμενους υπάρχει η γυναικεία και η ανδρική οικονομία. Στα ζόρια, η γυναίκα περικόπτει τα έξοδα, ψωνίζει λιγότερα, φθηνότερα. Ο άνδρας κάνει ακόμα μια δουλειά. Στην περίπτωση που το ζευγάρι δεν “βγαίνει”, η γυναίκα περικόπτει τα έξοδα, ο άνδρας αυξάνει τα έσοδα.

Αυτή η συνθήκη αντικατοπτριζόμενη σε μια κοινωνία είναι το λεγόμενο ισοζύγιο. Τι ξοδεύει ένας λαός και τι εισπράττει. Εάν δεν υπάρχει ισορροπία, υπάρχει πρόβλημα. Αν τα εισαγόμενα Καγιέν είναι περισσότερα από τα εξαγόμενα ροδάκινα, τότε είναι μαθηματικά σίγουρο πως σε λίγο δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τη δόση του Καγιέν μας.

Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση μας αντιμετωπίζει την κρίση με τον γυναικείο τρόπο. Περικόπτει από εδώ και από κει, προσπαθεί να συμμαζέψει την φοροδιαφυγή (που είναι μεγάλη πληγή) σε μια προσπάθεια περικοπής των εξόδων.

Αντίθετα, δεν βλέπω μια “ανδρική” αντιμετώπιση σε θέματα που μπορούν να φέρουν χρήματα στην Ελλάδα. Ίσως μόνη “αντρίσια” κίνηση του Γερουλάνου, το ότι δήλωσε πως όποιος τουρίστας χάσει λεφτά από απεργίες, πορείες και φυσικές καταστροφές θα αποζημιωθεί. Δεν βλέπω τίποτε που να μιλάει για ανάπτυξη, για να παταχθεί η ανεργία και να ευημερήσει ο τόπος.

Λένε πως το έλλειμμα μας φτάνει το 13-14% του ΑΕΠ μας. Λένε επίσης πως ο τουρισμός είναι το 20% του ΑΕΠ. Ερώτημα απλό.. Πόση προσπάθεια θέλει να ανεβεί ο τουρισμός στο 34% και να υπερκαλύψει το έλλειμμα ;

Η απάντηση είναι μία.. θέλει πολλή προσπάθεια. Όταν έχουμε ένα κρουαζιερόπλοιο στον Πειραιά με 5000 τουρίστες, που θέλουν πως και πως να βγουν στην Αθήνα και να ξοδέψουν τα χρηματάκια τους, δεν μπορείς να τους εμποδίζεις ακόμα και αν το αίτημα σου είναι 100% δίκαιο. Τι φταίει ο ταβερνιάρης απέναντι, να εμποδίζεται από τον καθοδηγούμενο ναυτεργάτη να προσφέρει φαγάκι στον τουρίστα, γεμίζοντας την τσέπη του αλλά και την τσέπη του κράτους ;

Μην ξεχνάμε πως 23% είναι το ΦΠΑ και 25%-35% η φορολογία, άρα τα μισά λεφτά του τουρίστα πάνε στο κράτος, άρα ξεφορτώνονται από την πλάτη μας. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω.. Κάθε τουρίστας που ξοδεύει ένα ευρουδάκι, με ξεφορτώνει από μισό ευρώ που χρωστάω.

Πραγματικά πιστεύω πως η χώρα θα “βγει” από την κρίση. 10-20 καλούς τεχνοκράτες θέλουμε, με καθαρό μυαλό και τα χέρια ελεύθερα. Α, και το κυριότερο, μόλις συνέλθουμε οικονομικά να μην επενδύσουμε ξανά σε Καγιέν..

Προχτές μιλούσα με την φίλη μου την Πόπη, που είναι μουσικός και μου έλεγε πως δεν επιτρέπεται μια χώρα να έχει μόνον 5 ορχήστρες και στην οικονομική κρίση να κλείνει η μία (Λυρική). Της ανταπάντησα με τα λόγια ενός φίλου που δουλεύει στο Πολιτισμού, που μου είπε πως η Λυρική είχε μοδίστρες των 4-5.000 ευρώ και στις υπερπαραγωγές έκανε outsourcing τα κουστούμια.

Το χάσμα ανάμεσα στον φίλο μου τον Νίκο που δουλεύει για 800 ευρώ, έχει 3 χρόνια να πάρει επίδομα άδειας και φέτος δεν πήρε δώρο Χριστουγέννων και στην μοδίστρα της Λυρικής που έπαιρνε 5.000 και δούλευε 10-20 ώρες το μήνα είναι μεγάλο.

Για να κλείσει αυτό το χάσμα, δεν θέλει μίσος, μεγάλα λόγια και κακίες. Αυτό που χάσαμε τόσα χρόνια είναι οι δυνάμεις συνοχής και συνάφειας που μας ένωναν σαν λαό. Θέλει βοήθεια από τον έναν στον άλλον και όλοι μαζί να αλλάξουμε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Τα διφραγκάκια θα έρθουν από το εξωτερικό, αρκεί να τους πείσουμε πως αξίζει να τα δώσουν σε εμάς και να τους δούμε ευχαριστημένους όταν φεύγουν…

Ζάν Μισέλ Ζάρ.. Γεννημένος το 1948, έγινε γνωστός με τον δίσκο του Oxygene του 1976, παντρεύτηκε, χώρισε, ξαναπαντρεύτηκε την Σάρλοτ Ράμπλιν (και τον ζηλεύω για αυτό), χώρισε και πάει λέγοντας… Γιός του Μωρίς Ζάρ, Γαλέου συνθέτη, κυρίως κινηματογραφικής μουσικής..

Ο Ζάν Μισέλ Ζάρ θεωρείται ο πατριάρχης της πόπ ηλεκτρονικής μουσικής. Κοινώς “μπλιμπλίκια” που λέμε και εμείς οι παλιο-ροκάδες.. Έχει επαναλάβει τον εαυτό του μέχρι αηδίας, είναι και εξέχον μέλος της Ουνέσκο (όλοι οι διασημο-μαιντανοί είναι), έχει παίξει σε διάφορα μέρη, όπως στο Πεκίνο (η ηχογράφηση του αυτή ειναι απο τις πιο διάσημες), στις Πυραμίδες, στο Κρεμλίνο και γω δεν ξέρω που αλλού..

Τώρα, πως βρέθηκε στο Νταμάρι, κανείς δεν ξέρει.. Ίσως αυξήθηκε το όριο συνταξιοδότησης στη Γαλλία και ήρθε για τα τελευταία ένσημα. Ίσως στα τελευταία αυτής της χώρας αποφάσισαν οι μέντορες μας να δούμε και αυτόν..

Μιλάμε για οικονομική κρίση.. 7.000 άτομα έδωσαν από 50-55 ευρώ για να τον δούν, χώρια που ΚΑΙ το VIP ήταν τίγκα (οι VIP πλέρωσαν 120 ευρά έκαστος). Που σκατά τα βρήκαν ;

Είμαι αρνητικός γιατί ειμαι εναντίον του “instrumental” πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων. Θεωρώ το στίχο και την ερμηνεία του/της αοιδού αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής μου απόλαυσης. Επίσης θεωρώ τους οπαδούς των φαινομένων Ζαν Μισέλ Ζάρ εντελώς ξενέρωτους και ρηχούς. Ακόμα και ο δικός μας Κωνσταντίνος Β μου φαίνεται πιο ενδιαφέρων στα ορχηστρικά του..

Άλλο σε έναν δίσκο να έχεις 1-2 instrumentals στα πλαίσια ενός concept, και άλλο να βγάζεις επί 35 χρόνια δίσκους με μουσική κατάλληλη για το λίχνισμα του σταριού, ή για καταδύσεις στην θάλασσα των Σαργασσών. Φτάνει πιά..

Επειδή θα σπεύσουν διάφοροι, επίσης ξενέρωτο θεωρώ το Χαμόγελο της Τζοκόντας, παρά το ότι λατρεύω τον Χατζηδάκι.. Εκτός αυτού, αν θέλω να ακούσω κάτι ορχηστρικό, ακούω κλασσική μουσική (Bach, μόνον Bach (με την παλάμη ανοιχτή στο κούτελο))

Αν δεν ήταν κούτρα και αν η συνοδός μου δεν έδειχνε 2% ενδιαφέρον, ούτε που θα πήγαινα… Τα laser (Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation) εντυπωσιακά, αλλά δεν έφτασαν…

Την επόμενη φορά, θα παρακάμψω..

Ζαν Μισέλ Ζάρ.. για πρεζάκι καλά είναι..

Ταινία: Sex in the City of Athens

Παίζουν:

• · Μαριάννα, η μάνα
• · Βίβιαν η Θεσσαλιώτις (για το ίσιο παπούτσι χρησιμοποιεί τη λέξη «στρωτό», ιδίωμα που χρησιμοποιείται στη Θεσσαλία)
• · Δημήτρης, ο πέουλας απο την μαρτυρικήν Τσίπρον
• · Ζαφείρης, ο πτωχός πλην όμως τίμιος γυμναστής
• · Η Υπηρέτρια (σαν την Τασία των παλιών ελληνικών ταινιών)
• · Ο Γάλλος οικονομικός μετανάστης (uncredited)
• · 2 άλλες ψώλες

Η ιστορία ξεκινάει σε ένα μπάρ που οι τέσσερεις φίλες συζητούν τα συνήθη (sex & shopping). Ο διάλογος ειναι καλογραμμένος, προκαλεί το ενδιαφέρον του θεατή, η δε πρωταγωνίστρια δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας.

Άπας ο ανδρικός πληθυσμός άνοιξε τα μάτια του πλέον και διαφωτίστηκε σε θέματα γυναικείων ηθών και εθίμων, που δεν συναντάμε ούτε στα πιο hi-class μεσημεριανά show.

Μετά απο 15 λεπτά ουσιαστικού διαλόγου, η Βίβιαν αποφασίζει να πάει για τσισάκια, στις ανδρικές τουαλέττες, όπου συναντά τον Δημήτρη, όπου με μια σαφή και αποφασιτική ερώτηση (θέλεις να με γ******ς;) παίρνει την ποθητή απάντηση και ο θεατής επιτέλους ξεκουμπώνει το παντελόνι του.

Το κυπριακόν ιδίωμα που συναντάται στην εκφορά του λόγου του γνωστού πρωταγωνιστή («η εκδίκηση της παρθένας στα μπουζούκια», «η γυναίκα του γιατρού», κα) δίνει έναν έθνικ χαρακτήρα στην σκηνή, αποσπώντας τον θεατή που δεν αναρωτιέται καν «μα, καλά, εσώρρουχα δεν φορούν αυτοί;».

Έμμεση διαφήμηση τα Nike που φορά ο πρωταγωνιστής και τεχνηέντως μετά το γδύσιμο παραμένουν στο πλάνο. Η πρωταγωνίστρια φορά αλυσιδίτσα στη μέση και διάφορα βραχιολάκια-χαιμαλιά που προσθέτουν ένα διακριτικό πλην όμως ρυθμικό backround “τζίνγκιρι-μίνγκιρι» στην σκηνή.

Δεν επιχειρείται καν πρωκτική διείσδυση, το «αφρατούλικο» της δεσποινίδος είναι αρκετό για τον πρωταγωνιστή που εκσπερματίζει αν φάς, στο πτωχό πλην όμως καθαρό κουτελο της Βίβιαν, με σαφείς αναφορές στο «Κάτι τρέχει με τη Μαίρη» (Μπεν Στίλλερ-Κάμερον Ντιάζ) απο το φλόκι στο μαλλί. Η πρωταγωνίστρια πλένεται στα γρήγορα στον νιπτήρα (σημειώστε την αδιάβροχη μάσκαρα που παραμένει στη θέση της) και επιστρέφει στην κοριτσοπαρέα. Η σκηνή διαρκεί 15’ περίπου, διάστημα αρκετό ακόμα και για έναν υπερήλικα.

Επόμενη σκηνή, με τις δύο φίλες να φτάνουν στη βίλα της Μαριάννας, στην Εκάλη (δήθεν) με υπερπολυτελές σπόρ αυτοκίνητο. Εξαιρετικά διδακτική, ιδίως για τις κοπελίτσες που οδηγούν κορσάκι του ’99 και το κάνουν τζάμπα.

Ήρθε πλέον η ώρα της δράσης, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται, η Μαριάννα (η μάνα) ξαπλωμένη στο jumbo-sized κρεβάτι, προσπαθεί να αποπλανήσει τον σιδηροπείθαρχο προσωπικό γυμναστή της, ο οποίος αρνείται πεισματικά να την κουτουπώσει, της «σχέσης» του. Βράχος ηθικής ο Ζαφείρης, ορθώνει το ανάστημα του ενάντια στην υποβάθμιση του πτυχίου των ΤΕΦΑΑ που επιχειρεί να κάνει η κεφαλαιοκρατική μεγαλοαστική τάξη.

Η σκηνή θυμίζει τους πειρασμούς του Αγίου Αντωνίου, αλλά ο φέρελπις γυμναστής παραμένει ακλόνητος ακόμα και στο επιχείρημα «δες τι άσπρη που είναι, έχω κάνει λεύκανση κ**********ς».

Εδώ, για επιστημονικούς λόγους να σημειώσουμε πως τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιείται κατά κόρον η τεχνική του anal bleaching * . Η συγκεκριμένη περιοχή μπορεί να σκουρήνει είτε απο την έκθεση στον ήλιο, είτε απο τα αντισυλληπτικά, είτε απλά επειδή είναι η «εξάτμιση» του ανθρώπινου οργανισμού. Η τεχνική όμως φέρεται ως καρκινογόνος, οπότε κυρίες μου προσοχή !

Η κυρία αφηγείται ιστορίες ερωτικού ενδιαφέροντος με πολλαπλούς εραστές, αλλά ο Ζαφείρης παραμένει ακλόνητος ακόμα και όταν την βλέπει να αυτοικανοποιείται μπροστά του. Να σημειώσω πως το πλατώ έχει ξαναχρησιμοποιηθεί σε άλλη ταινία της Sirina, αλλά αυτό το γνωρίζουν μόνον οι μύστες. Σημειολογικά, το μόνο κόκκινο αντικείμενο στην σκηνή είναι ένα φωτιστικό, δείχνοντας τις αριστερές καταβολές του σκηνοθέτου (όταν ανάψει το «φως» θα είναι κόκκινο). Επίσης παρατηρούμε και ένα αντικέ τηλέφωνο απο τα μέσα του 20ου αιώνα.

Οι αριστεροί υπαινιγμοί συνεχίζονται όταν η πρωταγωνίστρια βάζει στο γεννητικό της όργανο ένα πούρο. Η δικαίωση έρχεται πανηγυρικά όταν ένα προιόν του μοναδικού κομμουνιστικού κράτους στον κόσμο (της Κούβας), διεισδύει στο κορμί του καπιταλισμού !! Η αναφορά στο μέλι («το μ*****ι μου είναι μέλι), υποδηλώνει την εργατική τάξη που εκδικείται. Ο σκηνοθετικός συνειρμός είναι μέλι, μέλισσες, εργατιά !

Η Ελληνική εργατική τάξη δικαιώνεται και ανθίσταται, μέχρι που ο κυπριακός δάκτυλος καταφτάνει και χωρίς περαιτέρω ενδοιασμούς γδύνεται και ετοιμάζεται να ικανοποιήσει το Κεφάλαιο. Κλασσικά, δεν φοράει κάλτσες, κασκορσέ και εσώρρουχο.

Σαρανταπέντε λεπτά απο το πάτημα του Play, αποδεικνύονται οι ελληνοκυπριακές σχέσεις και η δράση αρχίζει. Η Μαριάννα παρά τα περιττούλια της, καταφέρνει να προκαλέσει ακόμα και τους αποθαμένους, σε ένα δε κρεσέντο πεοθηλασμού διαρκείας 7’ διαπιστώνουμε ακράδαντα πως «τσιμπούκι απο τον τόπο σου κι ας είναι απ’ τη Μαριάννα».

Στο εξάλεπτο που ακολουθεί, πείθεται απο την παρακείμενη θεραπαινίδα οικιακή βοηθό, ο Ζαφείρης να μπεί στην αρένα, προκαλώντας τον Δημήτρη σε άμεση σύγκριση. Μεστοί διδακτικοί διάλογοι, «ζεστή μ*****α», «η γυμναστική βοηθάει στο γ****ι» πλαισιώνουν το υπερθέαμα.

Το φινάλε έρχεται όταν η Μαριάννα σαν Σολομώντας στη μέση, μοιράζει τα δίδυμα της κάλλη στους δύο πρωταγωνιστές που τελειώνουν αφειδώς, ενυδατώνοντας τα τιμημένα και πλαστικοποιημένα στηθη της.

Επιστροφή στο μπάρ (αφηγηματική τεχνική «κύκλου») και τελική σκηνή με τον Ζαφείρη και έναν uncredited Γάλλο πρωταγωνιστή σε ένα γκαράζ με ένα υπερπολυτελές αυτοκίνητο και ένα ελικόπτερο (!!??).

Εκεί η Μαριάννα, προσφέρει την οικιακή της βοηθό βορά στα άγρια αρπακτικά, που την βιάζουν διαδοχικά και κατά συρροή. Εξαιρετικές σκηνές με χιούμορ, μια και ο Γάλλον οικονομικός μετανάστης δεν μιλάει γρί ελληνικά, πλήν όμως απαντά στις ερωτήσεις του Ζαφείρη: -Γουστάρεις ρε μαλάκα… ? –Μμμμμ –Θα την σκίσουμε ? –Ουυυυ..

Η ταινία τελειώνει με ένα συμβολικό πλάνο της οικιακής βοηθού, ολομόναχης και χυμένης κάτω απο τα φτερά του ελικοπτέρου. Για ακόμα μια φορά την πλήρωσε ο εργάτης και έμεινε μόνος κάτω απο τα φτερά της άρχουσας τάξης…

*Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Anal_bleaching

Κάθησα να φάω και προτίμησα τις ειδήσεις της ΕΤ3 αντί για τα διάφορα μεσημεριανά. Η μανούλα είχε τουρλού και ένα τουρλού είναι αρκετό.

Έβλεπα πως οι κάτοικοι της Σιάτιστας έχουν αποκλείσει την Εγνατία οδό, τον μεγαλύτερο και νεότερο οδικό άξονα της Ελλάδας και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, διαμαρτυρόμενοι για τον «Καλλικράτη», με το αίτημα η έδρα του Νέου Δήμου Βοίου να είναι η Σιάτιστα και όχι η Νεάπολη Κοζάνης.
Μέχρι προχθές είχαμε την Ελλάδα κομμένη στον κάθετο άξονα λόγω της κατολίσθησης των Τεμπών, τώρα την έχουμε κομμένη στον οριζόντιο άξονα λόγω κάποιων διαμαρτυρόμενων.

Δεν θα ήθελα να κρίνω την αιτία της διαμαρτυρίας, προσωπικά θέλω να γίνει πρωτεύουσα του δήμου το θρυλικό Τσοτύλι (με αυτό με απειλούσαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρός και άτακτος*).

Αυτό που θέλω να κρίνω είναι ο τρόπος της διαμαρτυρίας. Όποιος θέλει να πάει απο την Κοζάνη στα Γρεβενά και τούμπαλιν πρέπει να βγαίνει απο κατσικοειδείς παράδρομους, να τσακίζει το όχημα του, να καθυστερεί, επειδή κάποιοι διαμαρτύρονται. Μπορεί ο σκοπός τους να είναι ιερός, αλλά τι φταίει ο ανυποψίαστος οδηγός που ξαφνικά οδηγεί στο Camel Trophy ;

Και ναι μεν, εμείς να σεβαστούμε την επιθυμία των κατοίκων, αλλά κατά πόσον αυτοί σέβονται εμάς; Ποιός νομιμοποιεί τέτοιες πράξεις, όταν παρεμποδίζονται οι συγκοινωνίες, υπάρχουν κίνδυνοι με την τροφοδοσία ολόκληρων περιοχών, όταν πρέπει να παίρνεις δελτίο κυκλοφορίας από την τροχαία πριν επιχειρήσεις να διασχίσεις την «Εγνατία Οδό»;

Λένε πως ο σεβασμός προς τον άλλον είναι θέμα παιδείας, το σκέφτομαι καμμιά φορά όταν ο γείτονας μου αποφασίζει να κινήσει το αυτοκίνητο του και στη θέση του βγάζει και αφήνει το μηχανάκι του, λες και εγώ που γυρνάω να παρκάρω σαν την άδικη κατάρα δεν πληρώνω τέλη κυκλοφορίας, δημοτικά τέλη, κλπ..

Λένε πως δεν πρέπει να οδηγούμαστε στην αυτοδικία ούτε αν ο γείτονας παρκάρει έτσι το αυτοκίνητο του στο πεζοδρόμιο εις τρόπον ώστε να μην μπορείς να ξεφύγεις απο το σύμπλεγμα δέντρα/ζαρντινιέρες/παρκαρισμένα και να πάς στη δουλειά σου με το μηχανάκι σου.

Γίνεται όμως αυτό χωρίς ψυχοφάρμακα ή βοήθεια από ψυχολόγους ;

Γιαυτό προτείνω την Σολωμόντεια λύση του Τσοτυλίου.. Ούτε Νεάπολη, ούτε Σιάτιστα.. Τσοτύλι και τα άτακτα παιδιά στο αναμορφωτήριο

* Στο Τσοτύλι υπήρχε ένα οικοτροφείο για «άτακτα» παιδιά, κάτι σαν αναμορφωτήριο, όπου με απειλούσαν πως θα με κλείσουν μετά απο κάθε αταξία. Ευτυχώς δεν το έκαναν γιατί ακόμα εκεί μέσα θα ήμουν.

Γελάσαμε και εμείς, με την αδυναμία του παιδιού να καταλάβει πως είναι άλλο ο πραγματικός θάνατος και άλλο ο «θάνατος» στο paintball.
Συζητήσαμε πως δεν μπορούν να το ξεχωρίσουν, γιατι «πεθαίνουν» στο paintball, «πεθαίνουν» στο playstation, «πεθαίνουν» στα online computer games..
Αλλά η ζωή τους συνεχίζεται.

Τέτοια αδυναμία είχαν και τα «παιδιά» που έρριξαν τις μολότωφ, στερώντας τη ζωή απο 3 ανθρώπους.
Δεν μπορούν να καταλάβουν πως άλλο τα παιχνίδια και άλλο το να στερείς μια ανθρώπινη ζωή..

Η βραδυά περνούσε και κάθε 5-10 λεπτά ο Νίκος γύριζε και με ρωτούσε με απορία: Πέντε εκατομμύρια, ε;

Κάποια στιγμή η συζήτηση γύρισε σχετικά με τον Κανάκη και μιά τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει πρόσφατα.
-Τον είδα, είπε ο Νίκος, έδειχνε στην τηλεόραση τη γειτονιά που είχε μεγαλώσει, στην Αγ. Δημητρίου (εγώ το αγνοούσα) και μετά τον έδειξε να κάθεται στο μικρόφωνο του ραδιοσταθμού του.. Τελικά ρε μαλάκα, πέτυχε ο Αντώνης..
-Νίκο μου, πέρα απο τό ότι ο Κανάκης ειναι πολύ λεπτομερής στη δουλειά του, προφανώς έκανε και τις κατάλληλες κινήσεις, δούλεψε και πολύ και τα κατάφερε… Τον ζηλεύεις ; τον ρώτησα.
-Οχι ρε μαλάκα, καλό παιδί ειναι, αλλά… εμείς γιατί δεν τα καταφέραμε ; με ρώτησε..

-Νίκο μου, εμείς απλά, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ, του απάντησα..

Με κοίταξε με απορία και μου είπε : Ρα μαλάκα, ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι…
-Το σκέφτηκες δεν το σκέφτηκες, έτσι είναι, του απάντησα. Είχαμε τις ίδιες ευκαιρίες με εκατοντάδες άλλους που ξέρουμε, αλλά σε κάποιο δίχαλο πήραμε λάθος δρόμο. Ε, δυο τρείς φορές να κάνεις λάθος επιλογή, δεν θέλει και πολύ… Τώρα δυστυχώς, είναι πολύ αργά για να διορθώσουμε τα πράγματα.. Ούτε πέντε εκατομμύρια θα αποκτήσουμε, ούτε βίλες με πισίνες, ούτε ραδιοφωνικούς σταθμούς, ούτε άλλα μεγαλεία.. απλά, Αποτύχαμε…

Με είχε πιάσει μια έπαρση, λες και έλεγα κάτι καινούριο, λες και η παραδοχή της αποτυχίας μιάς ζωής στο φιλαράκι μου με λύτρωνε..
-Αποτύχαμε.. επανέλαβε ο Νίκος.. ποτέ δεν το είχα σκεφτεί αυτό.. Τώρα δικαιολογούνται όλα..
-Έτσι είναι, συνέχισα, το μόνο που μπορούμε να πουμε πως καταφέραμε στη ζωή μας είναι πως έχουμε τα παιδιά μας, το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να καμαρώσουμε. Κατά τα άλλα σκατά, και το κυριότερο είναι πλέον αργά για νέα ξεκινήματα. Σε κάποια άλλη ζωή ίσως…
-Χα, χα.. σε άλλη ζωή, γέλασε ο Νίκος.
-Ναί ρε, τι λιγότερο είχαμε ; Μαζί με όλους αυτούς που είναι τώρα φτασμένοι και καταξιωμένοι, μαζί ξεκινήσαμε, στην ίδια αφετηρία. Για να τα έχουν καταφέρει αυτοί, πάει να πει πως πέτυχαν. Ενώ εμείς… I’m a loser baby so why don’t you kill me..

-Ρε συ, άντε εγώ έχω μια δικαιολογία που απέτυχα, εσύ ; ρώτησε ο Νίκος
-Τι δικαιολογία έχεις ; του ανταπάντησα
-Εμένα «δεν με κόβει¨* ρε μαλάκα, εσένα όμως ;
-Άντε γαμήσου…

-Πέντε εκατομμύρια, ε ;
τον ξανακοίταξα με συμπάθεια, και παρήγγειλα μπύρες..

* αυτό το «δεν με κόβει» ο Νίκος το λέει χρόνια, ίσως να το πιστεύει κιόλας. Ξέρει όμως πως ψοφάω στα γέλια όταν το ακούω, γιαυτό μου το επαναλαμβάνει με την πρώτη ευκαιρία

να με συμπαθάτε που δεν γράφω τόσο συχνά, όταν έχω έμπνευση, είναι πρωί, είμαι κουρασμένος και πιωμένος συνήθως.. Οπότε τα δάχτυλα ειναι βαριά στο πληκτρολόγιο.. και δεν γουστάρω να το κάνω «από ανάγκη»..

Είναι δύσκολο να αντιληφθώ γιατί γίνεται αυτή η συνάντηση, εφόσον έχω την αίσθηση ότι ζούμε σε μία ιδανική πόλη, που προσφέρει τα πάντα. Καταρχήν η Θεσσαλονίκη είναι η μόνη ανεξίθρησκη ελληνική πόλη, που συνεχίζει να έχει για σήμα κατατεθέν της μία τουρκική φυλακή, το Λευκό Πύργο, το λεγόμενο παλιότερα και Πύργο του Αίματος ή Κανλί Κουλέ. Διότι, όπως είναι γνωστό, αποκεφάλιζαν σε αυτόν κάποτε τους θανατοποινίτες και τα κεφάλια τους κυλούσαν ψηλοκρεμαστά από τις επάλξεις ως τρίποντα σε ειδικά καλάθια, ενώ το εξωτερικό τείχος του πύργου βαφόταν από το αίμα κόκκινο κι αυτό ήταν μέρος της τρυφερής ατραξιόν.

Είναι τώρα η μόνη πόλη που προσφέρει καθημερινές δυνατότητες εκγύμνασης στους κατοίκους της, αφού, για να περάσεις ένα πεζοδρόμιο, πρέπει συνήθως να υπερβαίνεις τα τραπεζάκια που καταλαμβάνουν το χώρο με άλμα εις ύψος ή με άλμα επί κοντώ ή επί κοντάρ, όπως το λένε μερικοί. Γι’ αυτό εξάλλου οι Θεσσαλονικείς έχουν πολύ ισχυρούς τρικέφαλους στα πόδια και δήμαρχο εξαιρετικό δρομέα.

Είναι η μόνη πόλη που έχει τεράστια παραλία και λιμάνι χωρίς ακτοπλοϊκές συνδέσεις κι όπου ευτυχώς δεν υπάρχει βάρκα ή ιστιοπλοϊκό ποτέ ούτε για δείγμα. Κι αυτό, για να μην ενοχλούνται τα βοθρολύματα που κάνουν αμέριμνα κρόουλ ή ύπτιο και πλημμυρίζουν με μεθυστικές ευωδίες τους περιπατητές και όλα τα ακριβά διαμερίσματα της προκυμαίας, προσδίδοντάς τους έτσι μεγαλύτερη αντικειμενική αξία.

Είναι η μόνη πόλη χωρίς ποδήλατα, αλλά που έχει φτιάξει ποδηλατόδρομους χωρίς καμία μελέτη, ώστε από αυτούς να περνά αριστοκρατικά κάποιος με ορθοπεταλιά ανά εξάωρο, αλλά και να ζορίζονται και να τιμωρούνται επαρκώς αυτοί που οδηγούν αυτοκίνητα και δικαίως ως μη-οικολόγοι.

Είναι η μόνη πόλη που δεν ανέχεται την ανισότητα, γι’ αυτό δεν έχει ούτε έναν ανισόπεδο κόμβο.

Η Θεσσαλονίκη έχει την ωραιότερη πλατεία της Ευρώπης, ωραιότερη ακόμη και από εκείνη της Σιένας. Ο Εμπράρ κάποτε τη σχεδίασε, ώστε από τη θάλασσα να βλέπεις την Πάνω Πόλη και από την Άνω Πόλη την παραλία, αλλά, επειδή εμείς ήμαστε ευφυέστεροι του Εμπράρ, καρφώσαμε ένα τεράστιο ρολόι στην Αριστοτέλους, φοίνικες ως πάνω στην Εγνατία και έτσι δεν μπορεί να δει κανείς τίποτα ούτε από κάτω προς τα πάνω ούτε αντίστροφα. Απολαμβάνει μόνο τους φοίνικες ή βλέπει τους ξύλινους δείκτες του ρολογιού, για να δει πώς περνά η ώρα.

Είμαστε η μόνη απολύτως ασφαλής πόλη εν Ελλάδι με τόσα στρατόπεδα εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος, που μας φυλάνε άγρυπνα από μία νέα τυχόν πολιορκία των Νορμανδών, των Σαρακηνών, των Βησιγότθων ή ακόμη και των Αβάρων.

Αποτελούμε μία φωτεινή εξαίρεση, αφού το μεγάλο μας τηλεοπτικό κανάλι, η ΕΡΤ3, είναι τα τελευταία χρόνια χαρωπά υποταγμένο στην κεντρική ΕΡΤ και λειτουργεί ακόμη κατά μεγάλο μέρος μέσα σε τροχόσπιτα. Αυτό δείχνει την ταξιδιωτική διάθεση των Θεσσαλονικέων, τις διαρκείς τηλεοπτικές αναζητήσεις και τους ανοιχτούς μας ορίζοντες.

Το Πανεπιστήμιό μας έχει το μεγαλείο να είναι κλεισμένο ακαδημαϊκώς σχολαστικά στον εαυτό του και να μην έχει σχέση ή συνομιλία με τη χυδαία όντως πόλη, ενώ η Φιλοσοφική ουδέποτε έχει καλέσει εμένα ή άλλον θεσσαλονικέα συγγραφέα να μιλήσει στους φοιτητές, και ορθώς για να μη διαταραχθούν οι εμβριθείς έρευνες που γίνονται για τον Σικελιανό και η σχολαστική νεκροτομή του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Παρότι πέριξ της πόλεως υπάρχουν άπειροι χώροι, για να μεταφερθεί η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, εμείς την κρατούμε με ζηλοτυπία εντός, διότι, αν γινόταν ο σχετικός χώρος μητροπολιτικό πάρκο, θα τον γέμιζαν κι αυτόν με πυκνά αναψυκτήρια και τόσα τραπεζάκια, ώστε κι εκεί να εκπαιδευόμασταν στο άλμα μετ’ εμποδίων και με αθλητικό πρότυπο την Ολυμπιονίκη στα εμπόδια Βούλα Πατουλίδου.

Υποθαλάσσια ή νέος περιφερειακός ευτυχώς δεν πρόκειται να γίνουν, διότι στην αντίθετη περίπτωση θα αμφισβητούταν η πολύτιμη παράδοση της πόλεως, που θέλει να τα κάνουμε όλα μόνο ως την πρώτη φάση τους, όπως παλιότερα το μετρό, που κάλυψε επί χρόνια και μόνο ως τρύπα τη διαδρομή Καμάρα-Παλαί ντε Σπορ, Παλαί ντε Σπορ-Καμάρα.

Είμαστε περήφανοι που είχαμε μιαν ωραιότατη λίμνη, την Κορώνεια, και κατορθώσαμε να την αποξηράνουμε, όπως έγινε παλιότερα με τη λίμνη των Γιαννιτσών και με τα μυστικά του Βάλτου, εξοντώνοντας ταυτόχρονα περί τις 25.000 σπάνια πουλιά, που κουτσουλούσανε αγενώς και αδυσώπητα όλα τα πέριξ.

Κατορθώσαμε να αναπαλαιώσουμε τη Βίλα Μπιάνκα και μερικά ακόμη, ελάχιστα, παλιά, υπέροχα κτίσματα, ώστε να φαίνεται ακόμη πιο ανάγλυφη η ασχήμια των χιλιάδων υπολοίπων πολυκατοικιών.

Και έχουμε το μοναδικό ιστορικό προνόμιο του τέλειου εγκλήματος. Δηλαδή να έχουν γίνει εδώ μερικές από τις διασημότερες δολοφονίες, όπως του βασιλιά Γεωργίου του Α’, του Γιάννη Ζεύγου, του Τζορτζ Πολκ και του Γρηγόρη Λαμπράκη, και να μην έχουν διαλευκανθεί ποτέ επαρκώς -ενώ είχαμε κι έναν δράκο, εκείνον του Σέιχ Σου, που ποτέ δεν συνελήφθη, ενώ στη θέση του εκτελέστηκε ο Αριστείδης Παγκρατίδης.

Και είμαστε η μόνη πόλη στην οποία τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνεργάζονται τόσο ορμονικά, αρμονικά και δυναμικά, ώστε καταφέρνουν επί 20 συναπτά έτη να βγαίνει οπωσδήποτε δήμαρχος από την αντίπαλη παράταξη.
Η Σαλονίκη έχει για πρώτο συνθετικό τη λέξη «σαλός». Σαλο-νίκη. Η νίκη του σαλού.

Οπότε κι εγώ σε αυτή τη Σαλονίκη θέλω κι επιμένω να ζω, διότι έχω αναπτύξει κάποιου είδους μπαγιάτικη και βαθιά μαζοχιστική διαστροφή. Κι όποιοι θέλουν να αλλάξουν την πόλη να τους φάει ο μαύρος λύκος.

*Είναι η ομιλία του συγγραφέα Γιώργου Σκαμπαρδώνη στην πρόσφατη εκδήλωση που οργάνωσε η Πολιτιστική Εταιρία Επιχειρηματιών Βόρειας Ελλάδας στο Βασιλικό Θέατρο με θέμα «Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε;»

Σκέφτηκα (όπως καλή ώρα σήμερα) πως η παράσταση της ημέρας αυτής, ήταν sold out..
Έφτασα στο ραδιόφωνο και αποφάσισα να προκαλέσω τα χρηστά ήθη μιλώντας για αυτή τη συσπείρωση των δήθεν πιστών, που βάζουν τα καλά τους και εμφανίζονται στην εκκλησιά στους τελευταίους χαιρετισμούς για το θεαθήναι.

Αφήνοντας τις γριούλες όρθιες, να αναγκάζονται να κουβαλάνε τα σκαμπουδάκια τους απο το σπίτι.

Οι μεγαλοπαράγοντες της εκάστοτε γειτονιάς. Δημοτικοί σύμβουλοι, μαγαζάτορες, μέλη συλλόγων γονέων και κηδεμόνων..

Τίγκα οι ναοί στους χαιρετισμούς απο εποχιακούς χριστιανούς.
Σαν το βράδυ της ανάστασης, που στις και πέντε έχουν λακίσει όλοι.
Σαν την Τούμπα (ναός και αυτός) στα ντέρμπυ. Έχεις διαρκείας απο την αρχή του χρόνου και στη θέση σου βρίσκεις προσκλησάκηδες. Sold Out και εκεί…

Με την οικονομική κρίση που μας δέρνει, ο κόσμος να μου θυμηθείτε θα έρθει πιο κοντά στον Θεό. Του χρόνου (αν ειμαστε ζωντανοί) θα υπάρχει αδιαχώρητο στις εκκλησιές.
Ίσως πλέον οι παπάδες να πρέπει να κάνουν κλήρωση για τις θέσεις. Σαν τους μικροπωλητές, που μπαίνουν στην κληρωτίδα για μιά θέση του πάγκου τους.

Είναι και άνοιξη, ο καιρός άστατος και δεν μπορούν να επεκτείνουν τις εκκλησιές έξω, με βίντεο γουόλ και μικροφωνικές.
Από την άλλη, μπορεί να γίνουν κατασκευές με σακκούλες σαν τις καφετερίες της Αριστοτέλους. Δεν χρειάζονται και άδεια απο την Πολεοδομία..
Εξάλλου, ποιός θα τα βάλει με το παπαδαριό ;

Το Πάσχα μου αρέσει. Όχι όμως έτσι. Μου αρέσει η ανθρώπινη μεριά του. Η ιστορία ενός ανθρώπου που υποτίθεται πως θυσιάστηκε για να σώσει τους άλλους, απλά.
Μια ανθρώπινη ιστορία. Που κατά τη γνώμη μου, η λύτρωση έρχεται με το θάνατο, με τη σταύρωση.
Αναστάσεις και Αναλήψεις, ιστορίες για αγρίους και φανατικούς….

υ.γ. Αυτά έλεγα πριν 2-3 χρόνια στο ραδιόφωνο (όπως καλή ώρα σήμερα) και στην γιορτή μου, την δεύτερη μέρα του Πάσχα, μια κοπέλλα μου έφερε ένα δώρο με ένα σημείωμα: «Αυτό είναι για να έχεις το δικό σου κάθισμα στο Ναό».
Πανέξυπνο… η σακκούλα είχε μέσα ένα ξηλωμένο καθισματάκι απο την Τούμπα. Μαύρο..
Σατανικά έξυπνο…

Πρόστιμο 150.000 ευρώ επέβαλε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στον ΑΝΤ-1 για τη μετάδοση σκηνών από το dvd με τις σεξουαλικές περιπτύξεις της Τζούλιας Αλεξανδράτου που χρησιμοποίησαν οι «Ράδιο Αρβύλα» (4/3/2010) για να «σχολιάσουν» υποτίθεται τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης με τα μέτρα περικοπής επιδομάτων, αύξησης έμμεσων φόρων κ.α.
Μειοψήφησαν τα μέλη της Ανεξάρτητης Αρχής Εύη Δεμίρη και Γιάννης Παπακώστας που πρότειναν πιο βαριά «καμπάνα», 200.000 ευρώ. Δυστυχώς για άλλη μια φορά το ΕΣΡ έκρινε ότι υπήρξε υποβάθμιση ποιότητας προγράμματος ενώ υπήρχαν πολύ σοβαρότεροι λόγοι όπως η προσβολή της αξίας του ανθρώπου, της γυναικείας υπόστασης κ.α.

Καλοπροαίρετη προσέγγιση:
Ας υποθέσουμε πως το απόσπασμα των 30″ όντως υποβάθμιζε το πρόγραμμα του Αντέννα.
Ας υποθέσουμε πως όντως προσβλήθηκε η αξία του ανθρώπου, η γυναικεία υπόσταση κ.α.
Και ας υποθέσουμε πως το ΕΣΡ καλά έκανε, τηρώντας τον θεσμικό του ρόλο και έριξε την καμπάνα των 150.000..
Για να μας προφυλάξει, απο τους κακούς της τηλεόρασης που θέλουν να μας υποβαθμίσουν την γυναικεία μας φύση (sic), τα κακά παιδιά που μας προσβαλλουν, κλπ..

Προσωπική προσέγγιση:
Το είδα το απόσπασμα και μάλιστα όταν προβλήθηκε. Ήταν σκληρό, αλλά δεν έχανε το χιούμορ του. Από τη μιά είχε την Τζουλάρα (το ζού με σού) και απο την άλλη τον ροφό να ανακοινώνει οικονομικά μέτρα.. Επρόκειτο για σκληρό σέξ εκατέρωθεν. Και νομίζω πως αυτό ήθελε να δείξει ο ποιητής. Όπως επίσης νομίζω πως το κατάφερε με τα υπάρχοντα εκφραστικά μέσα.

Λένε πως το ΕΣΡ είναι μιά «ανεξάρτητη αρχή» με σκοπό τη Διαμόρφωση Κωδίκων Δεοντολογίας Ειδησεογραφικών και άλλων δημοσιογραφικών και πολιτικών εκπομπών, Ψυχαγωγικών και Επιμορφωτικών Προγραμμάτων και Διαφημίσεων. Τα μέλη του είναι :

Ιωάννης Λασκαρίδης, Πρόεδρος
Αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ.

Νέστωρ Κουράκης, Αντιπρόεδρος
Καθηγητής Εγκληματολογίας και Σωφρονιστικής στο Τμήμα Νομικής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Εύη Δεμίρη, Μέλος
Δημοσιογράφος.

Ίρις Αυδή-Καλκάνη, Μέλος
Δικηγόρος ε.τ. – Συγγραφέας.

Γιάννης Παπακώστας, Μέλος
Καθηγητής της Νέας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Κωνσταντίνος Τσουράκης, Μέλος
Δημοσιογράφος.

Κωνσταντίνος Αποστολάς, Μέλος
Δρ. Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής.

Σωστά μέχρι εδώ, αλλά ποιός πιστοποιεί πως οι παραπάνω κύριοι μπορούν και πρέπει να ορίζουν τον κώδικα δεοντολογίας στα ΜΜΕ; Αυτά είναι πράγματα που αλλάζουν άρδην στη νέα εποχή που ζούμε και οι παραπάνω φαίνεται πως ζούν σε άλλη εποχή.
Όταν η αρβύλα χτυπάει 30 και 40% στο νεανικό κοινό, σημαίνει πως την παρακολουθούν (με ευχαρίστηση προφανώς) σχεδόν οι μισοί έφηβοι/νέοι της χώρας μας. Σημαίνει πως ταυτίζονται και συλλειτουργούν. Σημαίνει πως ο Κανάκης και η παρέα του είναι κοντά και παράλληλα με τη νεολαία.
Αντιθέτως με το ΕΣΡ που είναι στην αντίπερα όχθη. Υποτίθεται για να προστατέψει το 30-40%.

Η ερώτηση μου ειναι η εξής: Το ΕΣΡ είναι εκεί για να «διαμορφώσει» ή για να εισπράξει ; Τόσα χρόνια που παρακολουθώ τις ανακοινώσεις, μόνον πρόστιμα ρίχνει. Δεν είδα να διαμορφώνει προτάσεις για καλύτερο ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Είδα όμως να κοπανάει πρόστιμα.

Επίσης το ΕΣΡ είναι πολιτικό όργανο, παρά το ότι προβάλλεται σαν ανεξάρτητο:
Τα μέλη του Συμβουλίου επιλέγονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, με απόφαση που λαμβάνεται με επιδίωξη ομοφωνίας των μελών της ή πλειοψηφία τουλάχιστον των τεσσάρων πέμπτων (4/5) της.

Γιατί έχω την εντύπωση πως αυτό το όργανο είναι ένα ακόμα κρατικοδίαιτο μαγαζί που κοιτάει την πάρτη του, έχει εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του μέσω των προστίμων και η εκάστοτε κυβέρνηση διορίζει εκεί τους εκλεκτούς της..

Όπως και νάχει, αυτοί θα κάνουν καλό πάσχα, αντίθετα με εμάς που θα σουβλίσουμε τα @@ μας..
200.000+ πήραν από πρόστιμα, οπότε έχουν διασφαλίσει ακέραιο το δώρο πάσχα

η είδηση απο την ελευθεροτυπία

τη σελίδα μπορείτε να τη βρείτε εδώ : http://art-net.gr/old/culture97/info/webmaster.html
όλο το site μπορείτε να το βρείτε εδώ : http://art-net.gr/old/culture97/
Μην σας ξενίζει η αισθητική, ήταν 14 χρόνια πρίν…

Μιά τυχαία συνάντηση…

του Γιώργου Α. Μιχαλόπουλου, Webmaster στον ΟΠΠΕΘ’97

Η είσοδος μου στον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης – Θεσσαλονίκη 1997 έγινε λίγο-πολύ τυχαία. Μη έχοντας ιδαίτερη ανάγκη γιά εργασία εκείνη την εποχή, επισκεπτόμενος μετά από προτροπή ενός φίλου το κτίριο του Οργανισμού, γοητεύθηκα πραγματικά από τους ανθρώπους και το κλίμα μέσα στον Οργανισμό όταν πέρασα από συνέντευξη στα τέλη Αυγούστου του ΄96.
Ο υπεύθυνος μηχανοργάνωσης του Οργανισμού κ. Σταύρος Λαδάς και ο Διευθύνων Σύμβουλος κ. Κώστας Λοίζος φάνηκαν να πιστεύουν στις δυνατότητες μου, και αρχές Σεπτέμβρη έκανα το ντεμπούτο μου στον ΟΠΠΕΘ’97 σαν «ο συνεργάτης που θα μας βγάλει στο Internet».

Η υλοποίηση των οικοσελίδων του ΟΠΠΕΘ’97 ξεκίνησε στις αρχές Οκτώβρη του 1996. Η πρεμιέρα του Web Server έγινε στις 26 Οκτώβρη, ανήμερα του πολιούχου της πόλης, Αη Δημήτρη.

Ξεκινήσαμε με αρκετές ελλείψεις σε hardware, software και υλικό. Παρόλα αυτά, και με τη βοήθεια όλων των συναδέλφων στον Οργανισμό, καταφέραμε στην πρεμιέρα να παρουσιάσουμε γύρω στις 50 σελίδες με υλικό αντιπροσωπευτικό γιά την Θεσσαλονίκη και το έργο που γίνεται στον ΟΠΠΕΘ’97.

Σημαντική η βοήθεια του Σταύρου Λαδά, υπεύθυνου μηχανοργάνωσης στον ΟΠΠΕΘ’97. Παρά τον φόρτο εργασίας που έχει σαν Wan Administrator, ήταν πάντα δίπλα μου δίνοντας λύσεις στα βρεφικά προβλήματα του έργου.

Το κυριώτερο όμως, αρχίσαμε ένα έργο υποδομής, γιά την παρουσίαση των εκδηλώσεων που οργανώνονται στην Θεσσαλονίκη, μέσω του Παγκόσμιου Ιστού.

Ας είναι καλά η Χρύσα Πολυμένη που με βοήθησε στην ανάλυση με σκοπό την δημιουργία μιάς βάσης δεδομένων που περιλαμβάνει το Καλλιτεχνικό Πρόγραμμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, και τις εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχει ο ΟΠΠΕΘ’97. Συν τοις άλλοις ανέλαβε και το πολύ δύσκολο έργο της εισαγωγής δεδομένων. Δύσκολο γιατί οι ημερομηνίες και οι χώροι αλλάζουν και αρκετοί στηρίζουν την ενημέρωση τους στο Internet.

Επίσης σημαντική και η βοήθεια των κ.κ. Χρήστου Μαμαρίκα και Αλέκου Μουχταρόπουλου που ήταν οι σύνδεσμοι μου με την διοίκηση του ΟΠΠΕΘ’97.

Λίγα τεχνικά λόγια, η εφαρμογή «στήθηκε» και «τρέχει» σε έναν Compaq Proliant 1500 Dual Pentium/166 με 128Mbytes μνήμης, σε περιβάλλον Windows NT 4. Γιά τις βάσεις δεδομένων χρησιμοποιούμε Microsoft SQL 6,5.

Ο κώδικας των οικοσελίδων γράφτηκε με το Borneo v1,1 και η μετατροπή των σελίδων σε Greeklish έγινε με το GCNV v1,1.

Θά ήθελα να ευχαριστήσω τέλος, τους καλούς φίλους Γιάννη Γιαλαμά, Μάρκελλο Διορινό και Κώστα Συμεωνίδη γιά την αμέριστη βοήθεια και τα ξενύχτια που έκαναν και θα κάνουν μαζί μου βοηθώντας εθελοντικά την προσπάθεια του ΟΠΠΕΘ’97 γιά προβολή μέσω του Internet. Επίσης την γυναίκα μου, Κλεοπάτρα Παγιαβλή που δακτυλογράφησε αρκετά από τα κείμενα που παρουσιάζονται στις οικοσελίδες μας.

Αγαπάμε την Θεσσαλονίκη, και θα κάναμε οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μας γιά να γίνει η καλύτερη Πολιτιστική Πρωτεύουσα και βέβαια να παραμείνει J

Γιώργος Α. Μιχαλόπουλος
webmaster@culture97.gr