Το Σαββατόβραδο ήμουν με τον φίλο μου τον Νίκο, σε ένα μπαρ και αφορμή για την κουβέντα μας, στάθηκε μια κοπέλλα που έτυχε να γνωρίζω. Την χαιρέτισα, και ο Νίκος με ρώτησε ποιά είναι. Του απάντησα πως είναι μια κοπέλλα από μια πολύ πλούσια οικογένεια.
-Δηλαδή πόσο πλούσια είναι ; με ρώτησε ο Νίκος
-Ας πούμε πως μένει σε ένα ακριβό διαμέρισμα στην παλιά παραλία, έχει και ένα Καγιέν και σίγουρα θα έχει και πέντε εκατομμύρια στην άκρη για τα έξοδα της, του είπα.
..πέντε εκατομμύρια, μονολόγησε ο Νίκος..

Η βραδυά περνούσε και κάθε 5-10 λεπτά ο Νίκος γύριζε και με ρωτούσε με απορία: Πέντε εκατομμύρια, ε;

Κάποια στιγμή η συζήτηση γύρισε σχετικά με τον Κανάκη και μιά τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει πρόσφατα.
-Τον είδα, είπε ο Νίκος, έδειχνε στην τηλεόραση τη γειτονιά που είχε μεγαλώσει, στην Αγ. Δημητρίου (εγώ το αγνοούσα) και μετά τον έδειξε να κάθεται στο μικρόφωνο του ραδιοσταθμού του.. Τελικά ρε μαλάκα, πέτυχε ο Αντώνης..
-Νίκο μου, πέρα απο τό ότι ο Κανάκης ειναι πολύ λεπτομερής στη δουλειά του, προφανώς έκανε και τις κατάλληλες κινήσεις, δούλεψε και πολύ και τα κατάφερε… Τον ζηλεύεις ; τον ρώτησα.
-Οχι ρε μαλάκα, καλό παιδί ειναι, αλλά… εμείς γιατί δεν τα καταφέραμε ; με ρώτησε..

-Νίκο μου, εμείς απλά, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ, του απάντησα..

Με κοίταξε με απορία και μου είπε : Ρα μαλάκα, ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι…
-Το σκέφτηκες δεν το σκέφτηκες, έτσι είναι, του απάντησα. Είχαμε τις ίδιες ευκαιρίες με εκατοντάδες άλλους που ξέρουμε, αλλά σε κάποιο δίχαλο πήραμε λάθος δρόμο. Ε, δυο τρείς φορές να κάνεις λάθος επιλογή, δεν θέλει και πολύ… Τώρα δυστυχώς, είναι πολύ αργά για να διορθώσουμε τα πράγματα.. Ούτε πέντε εκατομμύρια θα αποκτήσουμε, ούτε βίλες με πισίνες, ούτε ραδιοφωνικούς σταθμούς, ούτε άλλα μεγαλεία.. απλά, Αποτύχαμε…

Με είχε πιάσει μια έπαρση, λες και έλεγα κάτι καινούριο, λες και η παραδοχή της αποτυχίας μιάς ζωής στο φιλαράκι μου με λύτρωνε..
-Αποτύχαμε.. επανέλαβε ο Νίκος.. ποτέ δεν το είχα σκεφτεί αυτό.. Τώρα δικαιολογούνται όλα..
-Έτσι είναι, συνέχισα, το μόνο που μπορούμε να πουμε πως καταφέραμε στη ζωή μας είναι πως έχουμε τα παιδιά μας, το μόνο πράγμα για το οποίο μπορούμε να καμαρώσουμε. Κατά τα άλλα σκατά, και το κυριότερο είναι πλέον αργά για νέα ξεκινήματα. Σε κάποια άλλη ζωή ίσως…
-Χα, χα.. σε άλλη ζωή, γέλασε ο Νίκος.
-Ναί ρε, τι λιγότερο είχαμε ; Μαζί με όλους αυτούς που είναι τώρα φτασμένοι και καταξιωμένοι, μαζί ξεκινήσαμε, στην ίδια αφετηρία. Για να τα έχουν καταφέρει αυτοί, πάει να πει πως πέτυχαν. Ενώ εμείς… I’m a loser baby so why don’t you kill me..

-Ρε συ, άντε εγώ έχω μια δικαιολογία που απέτυχα, εσύ ; ρώτησε ο Νίκος
-Τι δικαιολογία έχεις ; του ανταπάντησα
-Εμένα «δεν με κόβει¨* ρε μαλάκα, εσένα όμως ;
-Άντε γαμήσου…

-Πέντε εκατομμύρια, ε ;
τον ξανακοίταξα με συμπάθεια, και παρήγγειλα μπύρες..

* αυτό το «δεν με κόβει» ο Νίκος το λέει χρόνια, ίσως να το πιστεύει κιόλας. Ξέρει όμως πως ψοφάω στα γέλια όταν το ακούω, γιαυτό μου το επαναλαμβάνει με την πρώτη ευκαιρία

να με συμπαθάτε που δεν γράφω τόσο συχνά, όταν έχω έμπνευση, είναι πρωί, είμαι κουρασμένος και πιωμένος συνήθως.. Οπότε τα δάχτυλα ειναι βαριά στο πληκτρολόγιο.. και δεν γουστάρω να το κάνω «από ανάγκη»..

Popularity: 100%